งานวันเกิด 50 ปี คุณพี่เปี๊ยก.........

ตั้งแต่ได้อยู่บ้าน ก็พักผ่อนได้มากกว่าเดิม

คือ กินดี อยู่ดี ทำงานหนักมากไม่ได้

อย่างมากก็งานบ้านเล็กๆ น้อยๆ

และยังดีที่คุณสามีได้ช่วยแบ่งเบาภาระหลายอย่าง

ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า ตากผ้า (เวลาอากาศดีๆ )

เก็บรูปไว้เป็นหลักฐานซะหน่อย อิอิ....

นี่ก็เก็บรูปไว้เป็นหลักฐาน ตอนนี้ 27 อาทิตย์ กับ 3 วันค่ะ

แบบว่ากินดีอยู่ดีอ่ะนะ...เลยอ้วนเป็นพิเศษ กิกิ

***

อ้อ...เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ที่ผ่านมา

ก็ได้ทะเบียนรถคันใหม่ซะที

พอได้ป้ายทะเบียนแล้วก็โทรฯ ไปแจ้งที่อู่รถ

(น้าลุ๊คเป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง)

และตอนเย็นวันนั้น เราก็ไปรับรถที่อู่

โดยมีน้องสาวน้าลุ๊ค น้าลุ๊ค หยัน และชาลีนไปด้วย

ขากลับฉันก็ขับมากับน้องสาวน้าลุ๊ค

ขับรถตามกันมาเรื่อยๆ

น้องสาวน้าลุ๊คเขามีใบอนุญาติขับขี่ครบ 7 ปีแล้ว

จึงสามารถนั่งมากับเราด้วยได้

เพราะเป็นกฏระเบียบของที่นี่อ่ะ

ตอนนี้ฉันก็เพิ่งจะได้ใบขับขี่ชั่วคราว 18 เดือน

ภายในระยะเวลานี้ก็หัดขับไปเรื่อยๆ

จนสามารถขับได้คล่อง ถึงจะไปสอบได้

เขากำหนดสอบหลังจากผ่านการเรียนขับรถมาอย่างน้อย 3 เดือน

ซึ่งตอนนี้ระยะเวลาการฝึกขับขี่ของฉัน ยังไม่ครบเวลา

ก็เลยต้องรอ....

ในเอกสารกว่าฉันจะครบกำหนดเวลาสอบก็ปาเข้าไปเดือน ตุลาคม

ซึ่งช่วงนี้ก็เป็นช่วงฝึกหัดฝีมือไปก่อน

แต่น่าเสียดายที่หยันไม่สามารถนั่งรถไปกับฉันได้

เพราะหยันไม่มีใบขับขี่นั่นเอง.....

ถามว่า ลักไก่ได้ไหม....ก็ตอบว่าได้

แต่เราไม่รู้ว่า ถ้าเกิดตำรวจเช็คขึ้นมา

เราก็เจอแจ๊คพอตน่ะสิ

เพราะฉะนั้น ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุด.........

***

เมื่อวันศุกร์ 15 และ เสาร์ 16 สิงหาคม

น้องสาวน้าลุ๊คเขาก็มาเทรนให้ โดยนั่งข้างๆ เรา

เราก็ขับตามระยะทางที่เขาบอก

น้องสาวน้าลุ๊คชื่อ แคทเธอรีน

เขาเป็นแม่บ้าน (ไม่ได้ทำงาน) ก็มีเวลามาฝึกให้

เขาก็บอกเทคนิคต่างๆ ในการขับรถยนต์

ซึ่งเราก็เรียนมาจากโรงเรียนสอนขับรถแล้ว

แต่ที่เขามาเทรนก็จะเพิ่มความมั่นใจมากยิ่งขึ้นไป

***

16 สิงหาคม 2551

ตอนเช้า 9.30-11.30 ก็ไปขับรถกับ แคทเธอรีน

เที่ยงก็กลับบ้านทานข้าว

ส่วนหยันไปช่วยน้าลุ๊คขายของเก่าที่ถนนคนเดิน

ซึ่งเขาจัดกันทุกๆ ปี

ที่สำคัญเย็นนี้พวกเราได้รับเชิญไปงานวันเกิดครบรอบ 50 ปี

ของพี่เปี๊ยก....(50 ยังแจ๋ว)

ตอนบ่ายขับรถไปซื้อของที่ตลาด

ไปคนเดียวด้วยนะเนี่ย....

ก็ทดลองขับรถไปเรื่อยๆ นะแหละ

ฝึกฝนเอานะ......

***

ก่อนไปงานเลี้ยงของพี่เปี๊ยก

หนูก็ไปเดินถนนคนเดินที่เขาจัดกัน

ปีนี้ข้าวของไม่มีอะไรมากมายนัก

ก็เดินชมร้านต่างๆ ไปเรื่อยๆ เพราะมีเวลามากมาย

เวลานั้นบ่าย 2 กว่าๆ เองนะ

ติดที่ว่าต้องไปงานเลี้ยงที่ร้านอาหารเวลา 6 โมงเย็นนะสิ

เลยต้องเดินรอเวลา

ระหว่างที่เดินเล่นชมของต่างๆ ก็ถ่ายรูปมาให้ดูด้วยนะ

ใส่ชุดนี้แหละไปงานเลี้ยงอ่ะ

ไปทานข้าวที่ร้านอาหาร "อนุรักษ์ไทย" จ้า

ใส่เสื้อตัวนี้แล้ว อำพรางท้องได้ดีมาก แต่ดูท้องใหญ่จังเลยนะ

***

วันนี้น้าลีก็ไปเพ้นเล็บที่ถนนคนเดินด้วย

เห็นว่าเพ้นได้แค่ 2 คนเอง

ที่เหลือเพ้นฟรี (เพราะรู้จักกันอ่ะนะ ไม่คิดตังค์)

นี่ก็เพ้นให้กับเพื่อนบ้านค่ะ.. สวยเชียว (เพื่อนบ้านเขานะ)

เดินไปตามครรลองของถนนเส้นนี้ ก็มีของมากมาย

ให้เลือกสรรค์ มีทั้งของเก่าและของใหม่

พอดีอยากเดินไปในถนนเส้นเล็กๆ ที่เป็นถนนนักท่องเที่ยว

ก็ไปเจอกับการสาธิตการปักผ้า

ซึ่งเป็นศิลปะของเมืองนี้เลยทีเดียว

คุณป้าท่านนี้กำลังขะมักขะเม้นทอผ้าอย่างประณีต

เป็นที่สนใจของนักท่องเที่ยวยิ่งนัก....

ส่วนมุมนี้ก็เป็นมุมของที่ระลึกต่างๆ

มีทั้งราคาไม่ค่อยแพง ของแพง แพงมาก และก็แพงที่สุด

แต่ถ้ามาทั้งที ไม่มีของติดไม้ติดมือไปก็ยังไงอยู่นะ

ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ชอคโกแลต

เพราะเมืองนี้เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อของความอร่อยของชอคโกแลต

บางร้านมีการสาธิตการทำให้นักท่องเที่ยวดูด้วยนะ

แต่เรื่องสูตรของความอร่อยก็ ร้านใครก็สุตรใครสิ จริงมะ

บางร้านก็ทำแปลกตาหน่อย ก็คือ ทำเป็นรูปหงส์ซะเลย

เพราะหงส์เป็นสัญลักษณ์อีกอย่างของเมืองนี้อ่ะ....

เดินไปสุดถนนก็จะเป็น LAKE OF LOVE

จำได้ไหมเมื่อตอนที่มาที่นี่เป็นครั้งแรก

ฉันก็มาอธิฐานที่นี่แหละว่า ฉันจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง

คนที่นี่เขาเชื่อกันว่า ถ้าอธิฐานเรื่องคู่ครองแล้วจะเป็นจริง

ที่นี่จะมีเรือนักท่องเที่ยวแล่นผ่าน

และจะมีหงส์มากมาย

ทั้งหงส์ดำ หงส์ขาว

เป็นอีกจุดหนึ่งที่นักท่องเที่ยวชอบมาเที่ยวกัน

และจุดนี้ดิฉันไม่ชอบอย่างเดียวคือ

"เหม็นขี้ม้าอ่ะ" เพราะที่นี่นอกจากจะเป็นแหล่งที่คนมาแล้ว

ก็ยังเป็นที่พักผ่อนของม้าและรถม้าทั้งหลาย

กลิ่นขี้ม้าก็เลยกลายเป็นอีกกลิ่นหนึ่งที่เป็นสัญญลักษณ์ของที่นี่

บางคนเขาอยู่บริเวณนี้ก็อาจจะชินกับกลิ่นนี้แล้วก็ได้

นอกจากนี้ยังมีจุดที่น่าสนใจอีกมากมาย

แต่บังเอิญฉันไม่ได้เจาะลึกเท่านั้นเองนะ

****

ตอนเย็นก็ไปงานเลี้ยงวันเกิดพี่เปี๊ยก

ซึ่งจัดที่ร้านอนุรักษ์ไทย

งานนี้พวกเรารวมเงินกันซื้อ โน๊ตบุ๊คให้พี่เปี๊ยก

เพราะเธออยากได้มากๆๆ

งานนี้มีคนมาร่วมงานราวๆ 45 คน (เห็นจะได้)

ก็มีคนไทยกรุ๊ปหนึ่งและเพื่อนๆ ของสามีเขาอีกกลุ่มหนึ่ง

ฉันกับน้าลีเดินลัดเลาะสวนหลังบ้านน้าลี

เดินไปร้านอนุรักษ์ไทย (ซึ่งไม่ไกลมากนัก)

ระหว่างทางก็ขอซักแชะ.....

น้าลีบอกว่าหันข้างสิ จะได้เห็นท้องอ่ะ....

น้าลีก็ดูดีนะ วิวก็สวยด้วย

ไปถึงร้านอาหารก็ขอซักแชะกับเจ้าภาพค่ะ

ขอให้เจ้าภาพจงเจริญ เย้ๆๆ

นี่คือกลุ่มที่รวมกันซื้อคอมพิวเตอร์มา

ให้พี่เปี๊ยกเป็นของขวัญวันเกิดค่ะ

เริ่มจากพี่วรรณ-ฉัน-น้าลี-พี่เปี๊ยก-พี่เปิ้ล

(อ้อ...มีพี่รัตน์อีกคนจ้า ที่เป็นคนไปซื้อมาให้)

ก่อนเริ่มงานก็มีการโชว์รำอวยพรค่ะ

(รำเพลงเดียวก็ 50 ยูโรแล้วนะเนี่ย)

หลังจากชมการรำอวยพรเสร็จก็ไปรับประทานอาหารกัน

พวกเรากลุ่มคนไทย ต้องมานั่งรับประทานกันข้างนอกค่ะ

เพราะลมเย็นๆ สบายดีด้วย

ฉันกินไป 2 จานเต็มๆ เพราะหิวมากๆๆ ค่ะ

--

อาหารร้านนี้อร่อยค่ะ มีรายการอาหาร 4 อย่าง

คือ มัสมั่นไก่ ผัดผักรวมมิตรกุ้ง ผัดกระเพราทะเล และแพนงหมู

มีของกินเล่นอยู่ 3 อย่าง คือ สเต๊ะ เกี๊ยวกรอบ และปอเปี๊ยะทอด

เมนูนี้รวมเครื่องดื่ม (ทราบว่าคิดราคา 40 ยูโรต่อคนค่ะ)

****

พอทานข้าวได้สักพัก

เจ้าภาพก็มาถ่ายรูปหมู่......ด้วยค่ะ

ไม่มีอะไรมากมาย นอกจากคุยกันสัพเพเหระ.....

วันนี้ไม่ได้ถ่ายรูปคุณชายทั้งหลายมาให้ดู

ก็บรรดาสามีทั้งหลายนะแหละ

รวมกลุ่มกันคุยแต่เรื่องเมียตัวเอง

(มีน้าลุ๊คเป็นหัวโจกค่ะ....เรื่องนี้คุยกันเฮฮาประสาหนุ่มๆ)

ส่วนพวกภรรยาก็คุยกันสัพเพเหระค่ะ

ที่สำคัญมีคนเหนือหลายคนค่ะ อิอิ

แชะ แชะ แชะ.....

นี่ก็เหนือล้วนๆ มีฉัน-พี่เปิ้ล

น้าลี-พี่เปี๊ยก-พี่รัตน์ค่ะ

หลังจากอิ่มหมีพีมันกันแล้ว ก็ไปชมการรำข้างในร้านอีก

เป็นการรำโชว์อีก 1 เพลง

เวลาถ่ายรูป......เห็นแต่ข้างหลังตลอด

ก็เลยขอถ่ายรูปกับนางรำด้วยบ้าง

จะได้ชมความงามชัดๆ ไงล่ะจ้ะ.........

*******

กลับบ้านประมาณเที่ยงคืน

เพราะง่วงมากๆ จ้า

----

จบข่าว......