หยุดอีกละ

เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2551

เป็นวันที่ฉันต้องไปทำงานตามปกติ

เพราะหมอสูติให้หยุดพักผ่อนแค่ 14 วันเอง

ก็เลยไปทำงาน

งานทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มากไม่น้อย

แต่สภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวย

เพราะว่าท้องโตกว่าเดิม และที่สำคัญ

ต้องระมัดระวังแทบทุกสิ่งทุกอย่างเลย

ทำอะไรหนักๆ ก็ไม่ได้มากนัก

พอเลิกงาน ก็กลับบ้าน

มาถึงบ้านก็ทำกับข้าว ทานข้าว

พอราวๆ ใกล้จะสองทุ่ม เรี่ยวแรงหดหาย

หัวถึงหมอน สลบเลย..........

****

ตกดึก มันนอนไม่หลับ

เพราะปวดเมื่อยไปทั้งเนื้อทั้งตัว

เหมือนแขนขามันจะขาดไปทีละข้าง สองข้าง

มันปวดทรมานสุดๆ แบบกล้ามเนื้อระบม

เลยต้องปลุกให้คุณสามี เอายานวดมานวดให้ด่วนจี๋

คุณสามีก็ตื่น มานวดหลัง นวดขาให้

แล้วถึงนอนหลับได้

เช้าขึ้นมา แทบจะลุกจากเตียงไม่ไหว

**

ตอนเช้าก็ไปทำงานตามปกติ

แต่สภาพร่างกายปวดเมื่อยมาก

(คงเพราะไม่ได้ทำงานหนักมาเป็นเวลาหลายวัน ติดกัน)

ก็เลยไปทำงาน ซึ่งทุกอย่าง ก็เหมือนเดิมอีก

งานวันที่สองหนักกว่าเดิมอีกนะ

ให้ฉันทำงาน 15 ห้อง มีห้องออกตั้ง 6 ห้อง

ในขณะที่ซอนย่าได้ทำ 10 ห้อง มีห้องออกแค่ห้องเดียวเอง

รีเซฟชั่นก็บอกว่าให้ซอนย่ามาช่วยงาน

กว่าซอนย่ามาช่วยงานก็บ่ายสองแล้ว

ซึ่งเวลานั้น เหลือเพียงห้องออกแค่ห้องเดียวเอง

 ที่เหลืออีก 4 ห้องเป็นห้องอยู่หมดเลย

แทนที่จะมาช่วยตอนเช้า ซึ่งเป็นช่วงที่แขกออก

แล้วงานก็เยอะมากๆๆ

ฉันก็เหนื่อยมากๆๆ เหนื่อยสุดๆๆ

ตอนเย็นเลยไปหาหมอประจำบ้านซะเลย

บอกพี่เปิ้ลว่า ไม่ไหวแล้ว เพราะมันเหนื่อยจัด

เพื่อนๆ ที่ทำงานเขาก็แนะนำว่าควรพักผ่อนอยู่บ้านได้แล้ว

ฉันก็เลยเก็บข้าวของในตู้ออกหมดเลย

แล้วตอนเย็นก็ไปหาหมอประจำบ้าน

หมอเขาก็ให้หยุด จนถึงวันที่ 31 สิงหาคม

พอวันที่ 1 กันยายน ก็มีนัดกับหมอสูติอีก

ก็จะถามหมอว่าจะให้ทำยังไง

เพราะหมอประจำบ้านก็คงช่วยได้แค่นี้

**

เรื่องเงินก็คงได้น้อยลงไปมาก

เพราะการเจ็บป่วย ทางที่ทำงานรับผิดชอบ

แค่ 2 อาทิตย์แรกเท่านั้น

แต่เรื่องนี้ก็ขอให้คิดเรื่องสุขภาพเอาไว้ก่อน

สำคัญที่สุดก็คือ "ลูก"

เพราะลูกคือดวงใจพ่อแม่นั่นเอง

"พ่อให้หัวใจ แม่ให้เลือดเนื้อ"

****

เมื่อวันที่ 12 สิงหาคมเป็นวันแม่

วันนี้เอารูปแม่มาแปะให้ดูดีกว่า

แม่น้อย พิสมัย

"หนูรักแม่ทุกวันเลย"

****