หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป..........(ปรับปรุงเพิ่ม)

สวัสดีเดือนใหม่.........นี่เข้าเดือนใหม่ยังไม่รู้อีกนะเนี่ย

แบบว่าทำงานจนลืมวัน ลืมเวลา ลืมวันที่เลยนะ

อุตส่าห์โน๊ตไว้ว่าวันนี้วันเกิด "ซอนย่า"

ดันลืมหาของขวัญวันเกิดให้อีก....

เฮ้อ...รอสองวันนะซอนย่า.....

วันจันทร์ที่แล้ว (26 พ.ค)

ตอนเช้าไปอำเภอ เรื่องใบขับขี่

ก็คือ เอาเอกสารที่สอบได้ไปทำบัตรนะแหละ

ในเอกสาร เขามีแบบให้เลือกอยู่ 2 แบบ

แบบที่ 1 คือ ขับรถระยะเวลา 36 เดือน

ฝึกขับรถกับโรงเรียนสอนขับรถ อย่างน้อย 6 ชั่วโมง

โดยที่มีผู้ที่ขับรถเป็นแล้วนั่งด้วยตลอด

(ผู้ที่ขับรถเป็นแล้วต้องมีประสบการณ์อย่างน้อย 8 ปี)

แบบที่ 2 คือ ขับรถระยะเวลา 18 เดือน

ฝึกขับรถกับโรงเรียนสอนขับรถ  20 ชั่วโมง

โดยสามารถขับรถเองได้ 

(แต่ต้องมีใบรับรองจากโรงเรียนสอนขับรถกำกับ)

หลังจากขับรถเป็นแล้ว

สามารถไปสอบขับรถได้ นับตั้งแต่วัน

ที่เอาเอกสารไปยื่นที่อำเภอ เป็นเวลา 3 เดือน

**จริงๆ แล้วก็อยากเลือกแบบที่ 1

แต่นั่นน่ะ สำหรับคนที่มีรถ และมีคนคอยสอน

ส่วนฉันน่ะมีคนสอนนนะ แต่ยังไม่มีรถ

ถึงมีรถ ใครเขาจะมานั่งขับด้วยตลอดเวลาล่ะ***

วันนั้นเลยตัดสินใจไปโรเรียนสอนขับรถ

เลือกเรียนกับโรงเรียน 20 ชั่วโมง

จ่ายไป 1025 ยูโร

แบบว่า ลงทุนระยะยาวค่ะ......

ตอนนี้ก็วานน้าลุ๊คช่วยมองหารถมือสองให้

ไม่รู้ว่า....จะได้เมื่อไหร่

งานนี้คุณสามีจ่ายจนกระเป๋าแทบฉีกเลยค่ะ

เพราะโทษฐานที่ไม่ไปเรียนเอง

ก็อย่างงี้แหละ

แบบนี้เขาเรียกว่า ช่วยกันคิด ช่วยกันจ่ายหรือเปล่าฮะ....

วันอังคาร 27 พ.ค

ไปทำงานวันแรกของสัปดาห์

ขี้เกียจชะมัด .....

วันนี้พี่เปิ้ลป่วย ไม่มาทำงานจนถึงวันอาทิตย์

เห็นว่าปวดหลังมาก

ปวดเหมือนกระดูกจะหักเลยมั้ง

ก็สะสมความปวดไว้นานนี่นา บอกให้ไปหาหมอ

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว

เธอไม่ยอมไปเสียที

จนอาการมาทรุดแบบนี้แหละ...

ถึงได้ยอมไปหาหมอ.....

งานก็เหมือนเดิม

คนทำงานช้าก็ช้าอยู่นั่นแหละ

ฉันก็ทำงานไปเรื่อยๆ

เหนื่อยก็พัก........

เจ้านายก็บอกว่าค่อยๆ ทำนะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา

เขาก็เอาใจใส่ดูแลดี

แต่เราก็ยังพอทำไหวอ่ะนะ

เพราะถือว่า ยังพอทำได้.....

วันพุธ 28 พ.ค

วันพุธ สบายๆๆ

เพราะมาดามหยุดวันพุธ...

คุยกันได้เฮฮาเต็มที่

ไม่มีคนคอยว่าแดกด้วย แป่ววววว

เพราะบางที ถ้าเวลาพี่เปิ้ลอยู่ก็สนุกสนานไม่ได้เต็มที่

เพราะพี่เขาเป็นคนซีเรียสตลอดเวลา

มีเฮฮาบ้าง บางครั้ง

แต่ถ้าเวลาทำงานเหนื่อยๆ และหนักๆๆเนี่ย

ยิ้มแย้มไม่ออกเหมือนกันแฮะ

แบบว่า....ไม่ยอมปลงเสียที

เจ้านายบอกว่า งานเราเยอะแล้ว ไม่ต้องไปช่วยคนอื่น

เขาก็ยังทนไม่ได้ ที่ต้องไปช่วยทุกครั้ง

แล้วก็มาบ่นเอง.....

คิดในใจนะ (พี่เนี่ย บ้าหรือเปล่าคะ)

สำหรับฉัน.....

ถือคติ "ทำได้ เท่าที่สามารถ"

ถ้าไม่สามารถ ฉันก็ปล่อยค่ะ

ไม่บ่น ไม่ว่าด้วย

เพราะเดี๋ยวเสียสุขภาพจิตแย่เลย....

งานที่ทำอยู่ ก็ทำเสร็จทุกครั้งแหละ....

เจ้านายให้เพื่อนคนอื่นมาช่วยงานฉัน

ปรากฏว่า ฉันทำงานเสร็จก่อนเขาเสียอีก

อย่างงี้จะไปบ่นก็ไม่ใช่เรื่อง

เพราะเราสามารถทำได้นี่นา

ไม่เคยรอให้ใครมาช่วยงานด้วย

แต่ก็ยังมีอาเมล ที่คอยช่วยงานตลอด

อันนี้นับถือในความสามารถของเขาค่ะ

........

วันพฤหัสฯ 29

วันนี้งานก็ไม่หนัก ไม่เบา

เรื่อยๆ มาเรียงๆ

ทำงานกลับบ้านเวลาสี่โมงแทบทุกวัน

คือว่า ไม่รีบไง

เลยกลับบ้านตรงเวลา

แต่เวลาพี่เปิ้ลอยู่นะ

ได้กลับบ้านเร็วทุกที

ชั่วโมงขาดหายอยู่เรื่อยเลย......

วันศุกร์ 30 พ.ค

วันนี้งานเยอะ

เท่าที่จำได้ ฉันมี 12 ห้องออก

มี 3 ห้องเท่านั้นที่พักอยู่

งานก็หนัก แต่ก็ได้อาเมลลมาช่วยงาน

เพราะรอให้คนใหม่มาช่วย

มีหวังกลับบ้านเย็นแน่ๆ อิอิ

ลืมบอกไปว่า มีพนักงานใหม่มาทำงาน

เธอชื่อว่า สุมิย่า เป็นชาวมอรอคโก

แบบว่า ทดลองงานช่วงที่พี่เปิ้ลไม่อยู่นี่แหละ

ก็ถือว่าทำงานใช้ได้ (ซอนย่าบอกมา)

แต่ก็ยังต้องฝึกอีกนิดหน่อย

วันนั้นทำงาน กลับบ้านกันสี่โมงเย็นเหมือนเดิม

วันเสาร์ 31 พ.ค

เรื่องที่ทำงานปกติดี

หลังเลิกงานแวะไปงานโรงเรียน Wijzer

ก็โรงเรียนที่ไปเรียนสอบใบขับขี่นี่แหละ

ไปขอบคุณอาจารย์

แล้วก็แวะไปทักทายเพื่อนๆ ด้วย

จากนั้นก็กลับบ้าน โทรหาพ่อ แม่และน้องสา

เมาท์เพลินไปหน่อย เกือบชั่วโมงแนะ

ทราบว่าที่เมืองไทยตอนนี้อะไรๆก็แพง

พ่อเล่าให้ฟัง

แม่ก็เมาท์แตก เห็นบอกว่ารอสายตั้งแต่เช้า

จริงๆ ฉันก็ไม่อยากให้รอสายหรอก

เพราะบางครั้งก็ไม่สะดวกจะโทรฯ ไปหา

แต่เวลาโทรหา เมาท์แตกทุกที

จากนั้นแวะไปบ้านเพื่อนบ้าน

ไปแสดงความยินดีที่ลูกสาวเขาได้เข้าโบสถ์

ครั้งแรก 6 ขวบ

เธอชื่อว่า เอสลิน....

วันหลังจะเอารูปมาแปะ

ไปได้ไม่นานก็กลับบ้าน

มาดูละคร "กาษา นาคา"

ละครอะไรก็ไม่รู้นะ ดูตั้งหลายวันแนะ

เพราะชอบนุ่นหรอก ถึงได้ดูอ่ะ

ถ้านางเอกเป็นคนอื่น ฉันก็ไม่ดู...อิอิ

แต่ดูไปดูมา นุ่นแสดงดีจัด เกลียดนุ่นไปเลยนะ

แค่เกลียดในบทบาทการแสดงหรอก

แต่นับว่า นุ่นแสดงได้ดีมาก อีกเรื่องหนึ่ง

วันอาทิตย์ 1 มิ.ย.

ก็คือวันนี้นะแหละ

วันนี้เป็นวันเกิด ซอนย่า

"ลืมสนิทเลยสิ"

แต่ก็แฮปปี้เบร์ดเดย์เขานะ

 บอกว่า ติดของขวัญเอาไว้ก่อนเด้อ

ตอนเย็น กลับบ้านมาดูตู้เสื้อผ้าของลูก

เพราะวันนี้เพิ่งย้ายจากบ้านของเบน

มาไว้ที่บ้านของหนูเรียบร้อยแล้ว

เบน-นาตาชา เป็นเพื่อนบ้าน

บ้านติดกันนี่แหละ

เขามีลูกชายอยู่ 2 คน

ตอนนี้ก็โละกิจการ

แบบว่า ของมันเยอะเกิน ซื้อมาก็ไม่ใช่ถูกๆ

ชุดหนึ่งก็ 700 กว่ายูโร

เขามาขายต่อให้ 150 ยูโร

ก็นับว่าเป็นราคาที่น่าพึงพอใจ

(รายการนี้คุณพ่อจ่ายอีกแล้วลูก....)

เดือนนี้คุณสามีจ่ายบานตะไทเลย

แล้วก็ทำชั้นวางของอีกนะ

แบบว่า เดือนนี้เป็นเดือนของการ จ่าย จ่าย จ่าย

(เพื่ออนาคตน่ะ อิอิ)

ตอนเย็นเลยทำสปาเก็ตตี้กิน

แล้วก็ได้เวลามาเจาะแจะกับคอมพิวเตอร์

มาแชทกับน้องสา กับยัยวิ

แล้วก็มาอัพเดทไดอารี่อย่างที่เห็นนี่แหละ.....

พรุ่งนี้เอารูปมาแปะนะ

ตอนนี้นั่งจนเมื่อยตูดแล้ว

มีรูปจะเอามาแปะเยอะเลย

พรุ่งนี้มีนัดหมอสูติ 11.15 น..

พรุ่งนี้คุณสามีไปด้วยแหละ

อยากรู้จักว่า เป็นลูกหญิง หรือ ลูกชาย.......

*******

EDIT

รูปของมารีย์ (เกิดได้วันแรก)

ไปเยี่ยมเหลน วันที่ 28 พ.ค. (ตอนนั้นมารีย์ อายุได้ 5 วัน)

รูปถ่ายตอนไปงานโรงเรียน วันศุกร์ 31พ.ค

วันนั้นไปแป๊ปเดียว เพราะต้องไปงานเลี้ยงของ เอสลินต่อ....

ตู้เสื้อผ้า+เตียงนอนเด็ก

ตู้เก็บเสื้อผ้า+ของใช้+ตู้เก็บของใช้สำหรับเด็ก

นาตาชา เขาขนของใช้ เช่น ผ้าขนหนูรองเวลาอาบน้ำ ฟูก

ผ้าห่มเด็ก ของใช้ที่จำเป็นบางอย่างแถมมาให้ด้วย

แต่ฉันต้องเอาไปซักให้หมดเพราะมีกลิ่นบุหรี่ติดมาอ่ะ

(ทั้งๆ ที่เขาบอกว่าซักรีดมาเรียบร้อยแล้วนะเนี่ย)

ให้ทำไงได้ล่ะ ก็บ้านนี้ไม่สูบบุหรี่นี่คะ

แม้แต่ตู้ใส่เสื้อผ้าเด็ก ก็ยังต้องเปิดระบายอากาศไว้ก่อน

ก่อนที่จะทำความสะอาดอีกรอบ...

เหม็นกลิ่นบุหรี่ แม้เพียงน้อยนิด ก็มันเหม็นอ่ะ....

สรุป...เมื่อวานก้ได้ซักเครื่องใช้สำหรับเด็กหมดแล้ว....

ปล...วันนี้ตอนเย็น มีนัดกับศูนย์เนอสเซอรี่ด้วย

ไปคุยเรื่องการรับเลี้ยงดูเด็ก เวลาที่เราไปทำงาน

ต้องจองข้ามปีเลยนะนั่น

เพราะหยันจองไว้ เดือน พ.ค.ปีหน้านู่นแนะ....

ได้เรื่องยังไงจะมาบอกเล่าเก้าสิบนะจ้ะ......

*********