อ่านไป ขำไป....แล้วก็ตบท้ายด้วยความซ็ง..........

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ได้พักผ่อนเยอะที่สุด

 ยิ่งมีหนังสือ คส.คส.เป็นเพื่อนด้วยแล้วเนี่ย

 ยิ่งกว่าคำว่าพักผ่อนเสียอีก

เพราะหนังสือเล่มนี้อ่านได้ทั้งสาระ

 ความสนุก และ ความไม่เครียด

บางครั้งอ่านๆ ไปก็ได้ความรู้สถานที่ท่องเที่ยวที่ต่างๆ

หรือไม่ก็เนื้อหาสาระเรื่องราวรอบตัว

ของแบบนี้ถ้าไม่หามาประดับความรู้

เดี๋ยวก็ไม่ทันเหตุการณ์ชาวบ้านพอดี

ชาวบ้านที่ว่าเนี่ย ก็เรื่องราวหลากหลายของเมืองไทยนะแหละ

เอาเป็นว่า เรื่องมีสาระไปหาอ่านเองนะ

เอาเรื่องที่อ่านสนุกๆ ดีกว่านะ

วันนี้อ่านคอลัมภ์ “ดำรงตอบจดหมาย”

มีผู้อ่านท่านหนึ่งเขียนมาถามว่า

ขนาดเสื้อผู้ชายจะมีขนาด S เล็ก M กลาง  L ใหญ่

แต่ทำไมเสื้อ (ชั้นใน) ผู้หญิง มีหลายขนาด คือ มี

A-B-C-D-E-F มันย่อมาจากอะไร.....

เออ นั่นดิ.....

มันแปลว่าอะไรนะนั่น.....ก็ได้รับคำตอบ คือ

A- คือ  Absent (แอบ-เซ็นท) แปลว่า ไม่มี

B-คือ Barele (there) (แบ-ลี) แปลว่า เกือบจะไม่ เตียนโล่ง นิดหน่อย

C-คือ Can Do (แคน-ดู) แปลว่า พอได้

D-คือ Damm Good (แดม-กู๊ด) แปลว่า สุดยอด

E-คือ Enormous (อิ-นอ-มัส) แปลว่า มโหฬาร ใหญ่โต มหึมา

F-คือ Fake (เฟค) แปลว่า ของที่กุขึ้น ปลอมแปลงทำขึ้น ของปลอม

แบบว่า “อึ้ง”  ไปเลยทีเดียว

(แต่นี่ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่านะ

เพราะคุณดำรง เขาบอกว่า

 “โปรดอย่าเชื่อคำตอบผม เพราะอาจจะทำให้ความเป็นปราชญ์ของคุณเสื่อมได้” )

บางคนนะก็เขียนจดหมายมาถาม ว่า WIFE

ในความหมายของผู้หญิง กับความหมายของผู้ชาย

 ในนิยามของฝรั่งหมายความว่าไง

มาดูกัน ว่าคุณดำรงตอบว่าไง

เขาบอกว่า

WIFE ในมติของผู้เป็นภรรยา ยืนยันว่า

W มาจาก With คือ อยู่กับ

I   มาจาก  Idiot คือ คนอีเดียต

F มาจาก For 

E มาจาก Ever คือ ชั่วนิจนิรันดร์ 

WIFE ในมติของผู้เป็นสามี ยืนยันว่า

W มาจาก Without คือ ปราศจาก

I   มาจาก  Information คือ บอกกล่าว

F มาจาก Fighting  คือ การต่อสู้

E มาจาก Everytime คือ ทุกครั้ง

ดังนั้น ภรรยา คือ บุคคลที่ชวนทะเลาะได้ทุกครั้ง โดยปราศจากการบอกกล่าว

ผู้ชายฝรั่ง ก็นินทาภรรยาดังนี้แล

ใครเป็นแบบนี้มั่ง ยกมือขึ้น..............

***ขอขอบคุณ นิตยสารคู่สร้างคู่สม

ที่ทำให้หน้าไดฯ ของดิฉัน วันนี้ ไม่ว่างเปล่า อิอิ*****

โหมดส่วนตัว........

ช่วงนี้เพื่อนที่ดีที่สุดก็คือ หนังสือ กับอินเตอร์เนต....

เพราะเมื่อวานเจอสงครามเย็นกับคุณนายป่ามป้าม.....

จริงๆ แล้ว ไม่อยากจะเขียน

แต่พอได้เขียนแล้ว

ก็อดที่จะต่อยาวๆ ไม่ได้

แต่ขออย่าเก็บเอามาหงุดหงิดหัวใจ

เพราะเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว

.....

คือเมื่อวาน

งานเยอะมาก

ฉันก็ทำงานของฉันอยู่ดีๆ

แต่คนที่คอยอิจฉา

มันก็ยังคงอิจฉาอยู่วันยังค่ำ

เรื่องมีอยู่ว่า

ตั้งแต่วันอาทิตย์

งานก็เยอะ ฉันมี 10 ห้องเช็คเอาท์

เขามี แค่ 7 ห้องเช็คเอาท์

เขามาช่วยงานก่อนตอนเช้า 3 ห้อง

ก็ถือว่ามาเร็ว ได้ช่วยงานฉันก่อน

แต่สำหรับเพื่อนร่วมงานอีกคน คือ ซอนย่า

เธอมาสายประจำ

สายในที่นี้คือเฉียดๆ 9 โมง (เวลาเข้างานปกติ)

แล้วเขามาทำงาน 8.30  (มีเวลาทำงานก่อนตั้ง ครึ่งชั่วโมง)

แล้วซอนย่ามีห้องออก 8 ห้อง

เท่าที่ดู ห้องใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย

ตัดฉับมาเวลาใกล้จะเลิกงาน

งานฉันก็เสร็จพอดี

งานเขาเสร็จตั้งนานแล้ว

เขามาช่วยฉันจัดรถ สำหรับวันต่อไป

แล้วเขาก็บอกว่าเหนื่อย

"กลับบ้านแล้วนะ"

ฉันก็บอก "ได้" แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้นะ

จากนั้นฉันก็แวะไปดูซอนย่า

ปรากฏว่าเธอยังทำงานไม่เสร็จ

ฉันก็ช่วยงานเธอ

ขนรถเธอมาเก็บ

จัดการจนทุกอย่างเรียบร้อย

.....

แล้วมาอีกวัน พี่เขามาเคืองฉันเรื่องอะไร

แค่บอกว่า เมื่อวานกลับบ้าน 16.20

ซึ่งเลยเวลางานแล้ว

ฉันก็บอกพี่เขาไปตามตรงว่า

ฉันแค่ไปช่วยซอนย่าเก็บของ

แล้วมาเคืองฉันเรื่องอะไร

บ้านไม่ได้อยู่ติดกันซะหน่อย

มาทำสงครามเย็นใส่อ่ะ

ฉันก็บอกไปว่า

ซอนย่าเขางานเยอะ

เขาคงทำดีที่สุดแล้วหละ

ฉันก็ถามซอนย่าว่า งานเยอะมากเหรอ

ซอนย่าบอกว่า แต่ละห้องสกปรกมาก

เลยทำให้เสียเวลาเยอะไปหน่อย

ฉันก็เลยอยู่ในทางสายกลาง

เพราะไม่รู้จะอยู่ข้างไหนดี

เพราะเท่าที่รู้

พี่เขาทำงานเร็วมาก

แต่เขาเห็นว่าฉันคุยกับซอนย่าปกติ

ก็ฉันคุยกับพี่เขา

แล้วเขาไม่พูดด้วย

อย่างงี้ไม่เรียกว่า

ทำสงครามเย็น

แล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ

.........

เรื่องต่อมา เมื่อวันพุธ (เมื่อวานนี้)

น้าลีชวนไปกินส้มตำที่บ้าน

เราก็บอกว่า

แล้วเจอกันวันพุธนะน้า

หลังเลิกงาน

ฉันก็คิดว่า พี่เขา( ที่ทำงานด้วยกันเนี่ย) ไปบ้านน้าลีอยู่แล้ว

ฉันก็บอกว่า เดี๋ยวเจอกันนะพี่

ได้ยินว่า "อือ...." แค่นั้นจริงๆ

พอขี่สกุ๊ดเตอร์ ไปบ้านน้าลี ฝนก็ตกหนักนะ ตัวเปียกปอนหมดเลย

ไม่เจอใครที่บ้านน้าลี

โทรฯ หาน้าลี ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

เลยลองโทรฯ หาพี่เปิ้ลดู

เธอพูดมาตามสายว่า

"มาสิ ตอนนี้อยู่บ้านพี่พร"

ให้ตายเหอะ โรบิ้น

แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่บอกกันล่ะ

หลอกให้ตูมาที่บ้านน้าลีทำไม

ถ้าป็นภาษาที่แย่ๆ หน่อย

ก็อยากจะบอกว่า

"เมื่อกี้น่ะ ปากอมอะไรไว้ ทำไมไม่บอกตูวะ"

(ขอโทษนะ ที่ใช้คำไม่สุภาพ)

แทนที่จะบอกกันก่อน

ฉันจะได้ไม่ต้องเปียกฝน

แล้วบ้านน้าลี กับบ้านพี่พร อยู่กันคนละขั้วเลย

ฉันเลยตัดสินใจ

"ไม่ไป"

ไม่อยากไปเจอ

กลัวว่า จะแสดงอาการทางสีหน้ามากเกินไป

ยิ่งปิดอารมณ์โกรธ ไม่มิดอยู่ด้วย

เพราะฉันมันคนจริงใจ

รักก็บอกว่ารัก

เกลียดก็บอกว่าเกลียด

อยากรู้นัก....ว่าเขาคิดอะไรอยู่

วันนี้โทรฯ หาน้าลี ทราบว่า มือถือน้าลีแบตหมด

เลยโทรฯ บอกพี่เปิ้ลตอนเช้า

แต่พี่เปิ้ลไม่ได้บอกเราเลย

อย่างนี้มันน่าเจ็บใจมั้ยล่ะ.....

"เซ็งโว๊ย"

ไม่ได้เซ็งที่ไม่ได้ไปกินข้าวบ้านพี่พร

แต่เซ็งที่...คนใกล้ตัวทำให้เจ็บใจ.....

ถึงอยากบอกว่า

"คนเรา เกิดเป็นคน ต้องอดทนกับความเจ็บใจ"

เอาล่ะ....เรื่องมันก็จบไปด้วยประการฉะนี้แลฯ.........

******